Golden Retrievers staan bekend als vriendelijke, fijne gezinshonden. Maar toch komt agressie in bepaalde families van dit ras wel vaker voor. Door de populariteit van een ras kan er af en toe iets in gefokt worden wat niet wenselijk is. Het is vaak een zware kluif agressief gedrag weer af te leren.
Op het spreekuur komt een Golden Retriever voor een jaarlijkse enting. Ik zet samen met de eigenaar de hond op de onderzoekstafel. De Golden kijkt me met een scheve blik wat argwanend aan. De eigenaar waarschuwt dat ik met hem op moet passen; hij heeft onlangs ineens een man gebeten die gehurkt op de grond was gaan zitten. Die dus op dezelfde hoogte kwam. Hij waarschuwt sindsdien zijn kinderen ook goed op te letten zich niet tot de hond te ‘verlagen’. Nu staat de hond hoog op de tafel en dus op mijn hoogte. Zijn pupillen blijven klein, ik hoor geen gegrom en ik zie ook geen opgetrokken lippen. Ik kan rustig mijn "APK keuring" langs zonder problemen.
Ik ben bekend met het gegeven dat er agressie onder Golden Retrievers voorkomt en vertel dat de eigenaar. Tijdens mijn studie aan de Universiteit Diergeneeskunde in Utrecht moesten wij als coassistenten bloed afnemen voor een onderzoek naar agressie. In 2006 is het onderzoek afgerond, maar helaas is nog altijd niet bekend welk gen of welke genen er verantwoordelijk voor zijn. Dus vooralsnog kan er met een eventueel fokprogramma nog niet ingegrepen worden.
Agressieve honden zijn een lastig probleem. Niet in de laatste plaats voor hun baasje. Soms worden ze ook agressief naar de eigenaar toe. Dat is gelukkig bij deze Golden niet het geval, maar de eigenaar vreest wel dat dit misschien het begin is van een hoop ellende.
Het vergt veel inzet en doorzettingsvermogen aan agressief gedrag te werken, maar er zijn wel wat mogelijkheden. Tegenwoordig kunnen eigenaren voor hulp terecht bij een gedragstherapeut. Ik geef aan dat we ook met voeding nog wat kunnen doen. Zo is getest onder agressieve jongeren, maar ook bij laboratoriumdieren en honden, wat voor invloed voeding heeft. De aminozuren tryptofaan en tyrosine lijken belangrijk te zijn. Deze aminozuren zijn voorlopers van stofjes die de zenuwgeleiding doorgeven in de hersenen, de concentratie ervan in de voeding kan het gedrag beïnvloeden. Muizen kunnen ook agressief zijn en elkaar doden en honden kunnen op een agressieve manier hun territorium verdedigen. Zij vertonen dit gedrag minder als ze een dieet met een hoge dosis tryptofaan krijgen. Ook ratten die een tekort aan omega-3 vetzuren in de voeding hebben vertonen meer agressie. Ik bedenk me dat onze tamme huisratten daarvan blijkbaar voldoende krijgen. Dat zijn juist zulke schatten!
Er zijn dus mogelijkheden als een hond agressief gedrag vertoont. Maar in een enkel geval is alle moeite vergeefs. Wat een eigenaar dan met zijn hond aan moet, is lastig te zeggen. In het uiterste geval, als echt niets helpt, besluit een eigenaar soms het dier in te laten slapen. Dat is altijd triest, maar we maken het in een enkel geval wel mee. Onlangs nog met een agressieve bouvier.
Hopelijk blijkt dat voor deze patient allemaal niet nodig en kan er op tijd worden ingegrepen met gedragstherapie en een aangepaste voeding. Want het is blijft toch een heel mooi beest. Ondertussen kijkt deze prachtige, glanzende teddybeer op tafel me iets vriendelijker aan.