Het is heerlijk weer, dus op naar bos of strand. Lekker genieten, maar ook opletten geblazen! Het gras staat hoog en er kunnen grasaren tussen staan. De zaden hebben hele scherpe, venijnige weerhaakjes en worden ook wel kruipertjes genoemd. Niet voor niets! Ik weet nog goed hoe wij ze vroeger onder in de mouw van trui of jas stopten en dat ze na een poosje bovenin zaten.

Ik krijg een mevrouw met haar labrador op het spreekuur. Een andere hondeneigenaar heeft haar aangeraden bij ons langs te gaan. Haar hond heeft al geruime tijd last van zijn ondervoet. Tussen de tenen zit een fikse ontsteking die net is opengegaan. Een andere, kleinere plek leegt zich als ik er bij onderzoek op druk. Van mevrouw begrijp ik dat er grasaren staan op de plekken waar de hond vaak wordt uitgelaten. Dat zou wel eens de boosdoener kunnen zijn. Een grasaar kan namelijk erg makkelijk in de vacht of - zoals in dit geval - tussen de tenen van de hond terechtkomen, daar blijven hangen met zijn weerhaakjes en uiteindelijk zelfs door de huid heendringen.

Net na mijn studie werkte ik in een andere praktijk. Daar kwam een eigenaresse meerdere malen per jaar met haar Briard die erg veel last had van deze aren. Elke zomer kon je er de klok op gelijk zetten. Meestal zaten ze tussen de tenen, maar je kon ze overal op het lichaam tegen komen. Ik heb ze zelfs uit de gehoorgang gehaald met een speciale pincet. Gelukkig heb ik dat nooit meegemaakt, maar ze kunnen zelfs in de ogen terechtkomen! Het lichaam beschouwt deze indringers als lichaamsvreemd materiaal en probeert de grasaar naar buiten te werken. Vaak krijgt de hond uiteindelijk een ontsteking rond zo’n binnengedrongen grasaar.

Controleer daarom de hond na een wandeling in het groen niet alleen op teken, maar ook op grasaren. Het kan een hoop ellende voorkomen.