Zo af en toe komt er een hond in de late zomer of begin van de herfst die jeuk heeft tussen de tenen, op de snuit of bijvoorbeeld onder de buik. Voorheen nooit enige klacht van jeuk gehad. Soms zie je met het blote oog al kleine oranje hoopjes. In een afkrabsel onder de microscoop kan je de oranjekleurige herfst- of oogstmijten nog duidelijker zien. Soms blijft de jeuk terwijl de mijten al niet meer te vinden zijn.

’s Middags viel me al op dat 1 van onze Texelaars afgezonderd van het groepje in de wei lag op haar zij. In de avond was dat wederom het geval. Toen ik dichterbij kwam, sprong de ooi toch op en liep snel weg. Ik zag dat aan haar rechterzijde de wol erg vies en donker was en gedeeltelijk los hing. Eenmaal gevangen, ontdekten we al gauw de reden van haar afzondering: onder de losse wol wemelde het van de maden. Groot en klein krioelden ze door elkaar. Echt om misselijk van te worden.

In april heb ik een berichtje geplaatst dat Joan, de Golden Retriever van mijn collega, was ontsnapt tijdens wat een mooie wandeling had moeten worden op een landgoed langs de Linge. Pas na een week werd de hond gevonden onder een bramenstruik. Flink toegetakeld...